ქართული ხალხური სიმღერა

ქართველმა ხალხმა საუკუნეთა განმავლობაში თვითმყოფადიეთნიკური კულტურა (ტრადიციები, წეს-ჩვეულებები) შექმნა. ყველამათგანი ორიგინალობით გამოირჩევა. ამასთანავე, ჩვენი წინაპრებიიზიარებდნენ მსოფლიო ხალხთა კულტურულ მიღწევებს და ყველარეალიას შემოქმედებითად ამუშავებდნენ. მაგრამ თუ რამით შეუძლიაქართველმა ხალხმა იამაყოს, ესენია ქართული ხალხური მუსიკა დაქართული ხალხური ცეკვები. მკვლევარები აღნიშნავენ, რომ ქართულიხალხური მუსიკის გაცნობისას, პირველ რიგში, ადამიანს თვალში ხვდებამის სახეთა სიმდიდრე და მრავალფეროვნება. ქართული ხალხურიმუსიკა შეიცავს ვოკალური და ინსტრუმენტული მუსიკის უძველესნიმუშებს (როგორც აღნიშნავენ, ის უაღრესად არქაულია). რუსიმუსიკათმცოდნე ვ. ბელიაევი წერდა: `საქართველოს ხალხურიმუსიკალური ხელოვნების ძირითად თავისებურებას წარმოადგენსორგინალური, ნატიფად დამუშავებული გუნდური მრავალხმიანობისარსებობა, რომელიც ასევე გამოყენებულია საეკლესიო მუსიკაში, რომლისწიაღშიც X საუკუნეში წარმოიქმნა ეროვნული მუსიკალურიდამწერლობა~. ქართული მუსიკალური ფოლკლორი მდიდარიაჟანრობრივადაც. ის მოიცავს შრომითი, საყოფაცხოვრებო, საწესჩვეულებო,საქორწილო, ისტორიულ, საგმირო, სასიყვარულო, სახუმარო, საფერხულოსიმღერებს, შაირებს, მოთქმა-ტირილს. ყველა თავისი მრავალფეროვნებითეს ჟანრი სამ ხმაში იმღერება. ჩვენამდე მოღწეული ორხმიანი სიმღერები,უპირატესად, შრომითი, საწესჩვეულებო, საფერხულო, საცეკვაოსიმღერებია.